دختری از جنس مرگ

براش بنویس دوستت دارم آخه می دونی آدما گاهی اوقات خیلی زود حرفاشونو از یاد می برن ولی یه نوشته , به این سادگیا پاک شدنی نیست . گرچه پاره کردن یک کاغذ از شکستن یک قلب هم ساده تره ولی تو بنویس .. تو ... بنویس

تو را هیچگاه نمی توانم از زندگی ام پاک کنم چون تو پاک هستی می توانم تو را خط خطی کنم که آن وقت در زندان خط هایم برای همیشه ماندگار میشوی و وقتی که نیستی بی رنگی روزهایم را با مداد رنگی های یادت رنگ می زنم

امشب گریه میكنم .گریه میكنم برا تو برای خودم برای تموم اونایی كه خواستن گریه كنن نتونستن. برا ی تمام اون چیزی كه خواستی ونبودم خواستم وبودی. امشب گریه میكنم به وسعت دریا به وسعت بیشه به وسعت دل عاشق.برای تو...برای تو....و به پاس احترام تمام تحقیرهایی كه از دیگران شنیدم وهنوز شكست نخوردم

با مداد رنگی روزه آمدنت را نقاشی میکنم و جادهایه رفتنت را خط ختی! کسی برایه من نیست. بیا غلط هایه زندگیم را به من بگو و زیره اشتباهتم را خط بکش.بودنت مثله دریایی مرا در بر میگیرد آنجا که تو هستی،مهیها هم نمیتوانند بییند چه رسد به من..............................!!! کدام صبح میایی؟ کدام چمدن ماله تست؟ کدام دست ترا به من میرساند؟کدام رز ماله من میشوی؟بیا که درده دلم را فقط تو میفهمی

نمی نویسم ..... چون می دانم هیچ گاه نوشته هایم را نمی خوانی حرف نمی زنم .... چون می دانم هیچ گاه حرف هایم را نمی فهمی نگاهت نمی كنم ...... چون تو اصلاً نگاهم را نمی بینی صدایت نمی زنم ..... زیرا اشك های من برای تو بی فایده است فقط می خندم ...... چون تو در هر صورت می گویی من دیوانه ام

صدای چک چک اشکهایت را از پشت دیوار زمان می شنوم و می شنوم که چه معصومانه در کنج سکوت شب ‌، برای ستاره ها ساز دلتنگی می زنی و من می شنوم می شنوم هیاهوی زمانه را که تو را از پریدن و پرکشیدن باز می دارد آه ، ای شکوه بی پایان ای طنین شور انگیر من می شنوم به آسمان بگو که من می شکنم ! هر آنچه تو را شکسته و می شنوم هر آنچه در سکوت تو نهفته

فرشتگان روزی از خدا پرسیدند : بار خدایا تو كه بشر را اینقدر دوست داری غم را دیگر چرا آفریدی؟ خداوند گفت : غم را بخاطر خودم آفریدم چون این مخلوق من كه خوب می شناسمش تا غمگین نباشد به یاد خالق نمی افتد

عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ،
بلکه نداشتن کسی است که الفبای دوست داشتن را برایت تکرار کند و تو از او رسم محبت بیاموزی .


عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ،
بلکه گذاشتن سدی در برابر رودی است که از چشمانت جاری است.


عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ،
بلکه پنهان کردن قلبی است که به اسفناک ترین حالت شکسته شده .


عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ،
بلکه نداشتن شانه های محکمی است که بتوانی به آن ها تکیه کنی و از غم زندگی برایش اشک بریزی .


عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ،
بلکه ناتمام ماندن قشنگترین داستان زندگی است که مجبوری آخرش را با جدائی به سرانجام رسانی .


عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ،
بلکه نداشتن یک همراه واقعی است که در سخت ترین شرایط همدم تو باشد


عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ،
بلکه به دست فراموشی سپردن قشنگ ترین احساس زندگی است .


عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست،
بلکه یخ بستن وجود آدم ها و بستن چشمها است.

لمس کنند . بگرد ، میان برگ های کهنه تقویم ، در ثانیه های نفس نفس
در دقیقه های
بودن و رفتن ، روی خط صاف آرامش …
مرا یادت آمد ؟؟!
ناله های آسمان ، درد ابر ، باد ، قاصدک ، حرفهای ناتمام من ،
نقطه چین های ذهنت …… مرا یادت هست ؟؟!
من دختری تنها از جنس پاییز ، یک قلب دنباله دار همیشگی که هیچکس دوستش نداشت!!!
همیشه تنها بود ولی نمیخواست کسی را تنها بگزارد
یه قلب تنها که زیره پا افتاده بود که برش داری ولی تو رفتی و ندیدیش یادت آمد؟!!
گریه ، لبخند ، پیوند نگاهم با سنگفرش های خیس …
مرا یادت آمد ؟؟!؟؟

این ولنتاین منه نه عشق نه قلب نه شمع نه حتی یه رنگه قرمز توو زندگیم

جز سیاهی هیچی نیست

شکلاته تلخ

نه اشتباه نکن شیرین نه تلخه تلخ

مگه فرقی هم داره که برای کی می نویسم یا برای چی؟ همین قدر که ثانیه هام رو با نوشتن خط میزنم کافیه. یه زمانی برای انجام تکلیف مدرسه می نوشتم یه زمانی برای نمره یه زمانی برای پول و یه زمانی هم برای تو .....
اما حالا برای خودم می نویسم تا بتونم اونچه را که نتونستم به دست بیارم رو به دست بیارم. اینو دیروز فهمیدم . وقتی که مینویسم همه چیز دارم. وقتی می نویسم از خودم بیرون میام و میتونم بهتر خودم و اطرافم رو ببینم.
و امروز باز مینویسم بی اختیار. قلم فرسوده ام را برمی دارم و می نویسم. از کی؟ نمیدونم. از چی؟ این را هم نمی دانم.......
اما میدانم هر کجا که باشی روزی این نوشته را می خوانی و قلب سنگت برایم اشک خواهد ریخت.
 پس من می نویسم که باشم.من هستم که بنویسم.

کاش کوچيک مي مونديم تا حرفامون رو از نگاهمون بفهمن

 نه حالا که بزرگ شديم و فرياد هم که مي زنيم باز کسي حرفمون رو نميفهمه

آنچه که زيباست عزيز نيست آنچه که عزيز است زيباست سعي کن زيبايي در نگاه تو باشد نه در چيزي که به آن مي نگري

مرگ آن نیست که در قبر سیاه دفن شوم مرگ آن است که از خاطر تو با همه خاطره ها محو شو

غــــرق در واژۀ ای کـاش نبـــاید بــاشم

هر کسی گفت که این باش نباید باشم

هر کسی جای خودش عشق که اجباری نیست

کاســۀ داغتـــر از آش نـبایــد بــاشـــم